W „Księżniczce z lodu”, wraz z Eriką i Patrickiem, szukamy odpowiedzi na pytanie, czy ich znajoma z dzieciństwa faktycznie popełniła samobójstwo. Napięcie towarzyszące lekturze zdecydowanie wzrośnie, kiedy odkryjemy, że owa nieprzypadkowa śmierć wiąże się z mroczną tajemnicą z przeszłości. Z kolei „Kaznodzieja” to niebanalna fabuła, która bardzo, bardzo działa na wyobraźnię. Jaki jest związek między porzuconymi w wąwozie zwłokami młodej kobiety, a podobną sprawą sprzed ćwierć wieku? Prawda okazuje się być bardziej okrutna i niewiarygodna, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. „Kamieniarz”, według mnie najmocniejsza ze wszystkich pozycji, zaczyna się dramatyczną sceną, podczas której rybak wyciąga z morza ciało dziewczynki. Wszystko wskazuje na utonięcie. Przypuszczenia te rozwiewa wynik sekcji zwłok: w płucach dziecka odnaleziono słodką wodę i ślady mydła. Kto i dlaczego je zamordował? Prawda jest wstrząsająca, jak i cała książka zresztą. Ostatnia (na dziś) wydana po polsku część sagi to „Ofiara losu”. Jak to się stało, że policjanci w zwykłym wypadku samochodowym dopatrzyli się morderstwa? To także niesamowicie zgrabna i wciągająca konstrukcja z telewizyjnym reality show i plejadą osobliwości w tle.

Nie ukrywam, że jak miliony czytelników na całym świecie, jestem oczarowana twórczością pisarki i zdecydowanie należę do tłumu fanów, którzy okrzyknęli ją królową szwedzkiego kryminału. Bo Camilla Lackberg to zjawisko literackie i sensacja na skalę światową - do tej pory takie uznanie, w działce tak bardzo zdominowanej przez mężczyzn, udało się zdobyć wyłącznie Agacie Christie. Wokół Camilli wciąż jest dużo szumu. Jedni na siłę porównują ją ze Stiegem Larssonem i trylogią Millenium, inni doszukują się w jej twórczości cech Henninga Mankella. Z tego porównania Lackberg to wychodzi poharatana („Jak można porównywać babską powieść z majstersztykiem i kryminalnymi dziełami?”), to zwycięsko („Lekkość, z jaką czyta się powieści, nie ujmuje jakości. Co więcej, Camilla pisze tak mocno, tak bardzo piętrzy wynaturzenia i obnaża ludzkie okrucieństwa, że jej skandynawscy koledzy są przy niej łagodni, jak baranki”). Osobiście owej sagi nie porównuję ani z Larssonem, ani z Mankellem, których notabene bardzo lubię i cenię. Camilla Lackberg jest bowiem niepowtarzalna, jest marką. I nawet wtedy, gdy język, jakim się posługuje (chyba, że to rzecz tłumaczenia), uznamy za mało wyrafinowany czy pozbawiony imponujących konstrukcji językowych, to pisarka obroni się samą twórczością. Bo urzeka i lekkość, i fantazja, i finezja, z jaką rozprawia się z wątkiem kryminalnym, wiarygodność postaci oraz sugestywność, szczerość i jakaś socjologiczna autentyczność, która przejmuje do szpiku kości. Każdy, kto nie boi się mrocznych stron człowieka, powinien przeczytać te cztery grube, smakowite tomiszcza. To prawda, że czasem ich lektura boli, niemniej zdecydowanie warto.

Monika Zalewska-Biełło