„Rosyjska zima” jest intrygującą pozycją. To powieść o wielkich uczuciach i ludzkich słabościach, o nadziei i życiowych zawodach, o pozorach, które przesłaniają prawdę i trudnych wyborach, które kreują późniejsze życie. To frapująca opowieść, którą autorka snuje dwupłaszczyznowo, osadzając akcję we współczesnym Bostonie (ach, jak polubiłam Drew!) i w stalinowskiej Rosji (aż mnie ciarki przechodzą!). Na szczególną uwagę zasługuje wątek moskiewski, bo choć wydarzenia z tegoż okresu są fikcyjne, to ich mocne osadzenie w realiach, wiernie oddany, nieco surrealistyczny klimat, a także sugestywne opisy i drobiazgi, oddające ducha czasów (kiedy wszystko było czarno-białe i absurdalne, gdzie nikomu tak naprawdę nie można było ufać), sprawiają, że książkę czyta się z zapartym tchem i żywym przejęciem. Dajemy się zwieść wrażeniu, że odkrywamy prawdziwe, ludzkie historie!

Ktoś powiedział, że „Rosyjska zima” to książka ... elegancka. Pomyślałam, że nigdy nie wpadłabym na to, by tak określić pozycję literacką, niemniej przyznaję, że w tym wypadku sformułowanie to jest niezwykle trafne. Opowieść Daphne Kalotay jest dobra i dystyngowana - bardzo prawdziwa, ale nie nachalna, rzeczowa, ale i bardzo nastrojowa. To doskonała pozycja beletrystyczna, która jest źródłem przyjemności, ale i refleksji - zmusza do przemyśleń, także tych zdecydowanie wybiegających poza fabułę.

Monika Zalewska-Biełło